طبق نوشته مورخان یونان که کارهای داریوش بزرگ را دقیقا و وسیعا شرح داده و بررسی های مستشرقین اروپایی، پول رسمی ایران (سکه داریک) در ژانویه سال 2006 (ماه جاری) 2 هزار و 510 ساله می شود. داریوش بزرگ دستور ضرب این سکه را در نخستین ماه زمستان سال 504 پیش از میلاد داده بود. سکه های داریک (گرفته شده از نام داریوش) که تا پایان عهد هخامنشیان رایج بودند دارای وزن تقریبا برابر بودند و از این نظر ایران در صدر ملل قرار دارد.
    بسیاری از کشورها نام پول ملی را از اسامی تاریخی گرفته اند، مثلا پول ونزوئلا از نام سیمون بولیوار، تاجیکستان از نام سامانیان (سامانی) و ... ولی نام پول ملی ما، ریال، از اسپانیا است!. چرا ما نباید پول ملی خود را به نام باستانی اش «دارا (داریک)» بازگردانیم؟!. یکی از غفلت های 1هلوی ها در دوران سلطنت خود، همین بود. مراسم دو هزار و پانصدمین سال تاسیس دولت مرکزی ایران را برگذار کردند، ولی نام پول ملی را به اسم باستانی اش باز نگردانیدند و الفبای فارسی را تغییر ندادند تا تلفظ ها یکسان شود. فارسی یک زبان «هند ـ اروپایی» است که لازم است به الفبایی نوشته شود که دارای حروف صوتی (واول) باشد.
    

نقش داریوش بزرگ که 25 قرن پیش بر سنگ کنده شده است

منباع : http://www.vatan1.blogsky.com/